(Wa’s dat lopuh eigenlijk bezopuh..)

 

Dit is het wonderbaarlijke overlevingsverhaal van team alfa (een halve Henk, Jeroen en Erik), dat zich een weg baande door de woeste wereld van de Franse Ardennen.

 

 

Een aantal zieke geesten kroop rond de rode koelkast samen op zoek naar bier. Helaas, ook deze keer ontbrak het in de flat aan het o zo kostbare vocht. "Het is hier toch een onleefbare situatie!" slaakte een niet nader te benamen flatgenoot uit. "Geen bier, verwarming in reparatie en de dichtsbijzijnde Casper is uren lopen verwijderd, het is hier een ware survival!" Dat liet Henk zich geen 2 keer in de oren vallen en trots trok hij uit zijn achterzak het 3 kilo wegend standaardexemplaar van "Survival voor Dummies".

 

En zo ontstond het plan om ons uithoudingsvermogen eens ècht op de proef te stellen. We zouden een hoop rotsen en bossen gaan trotseren. Geen koelkast, geen bier, geen muur, geen 25 piek patat, geen beschaving, geen buren (hoewel dat wel weer fijn is). In een vlaag van verstandsverbijstering stemden een aantal in om de hachelijke tocht te gaan ondernemen. Eelke, Erik, Ferry, Henk, Jeroen en Martijn zouden de bikkels der bikkels van de flat gaan worden. No gear, no fear!

 

 

Dat "no gear" zou trouwens wel eens een probleem kunnen worden. Hoe sleep je al je hoognodige zut mee die bergen op en die bossen in als je daar geen uitrusting voor hebt? Dus daar moest nog wel even wat op gevonden worden. Wat is de meest voor de hand liggende plaats om je uitrusting te gaan halen? Alkmaar natuurlijk. Dus waar gaan we heen? Heerhugowaard natuurlijk. Waar zullen we onze kaarten dan eens gaan kopen? Amsterdam natuurlijk!

 

Nadat de kaarten waren gekocht in A’dam ging de weg richting H’H’waard, alwaar de Ward weer willens en wetens wat wonderbaarlijke waren wist te presenteren in warme woonomgeving. "Vreten kreng, we motten morruguh weer vroeg op om naar Allukmaar te gaan..." ‘s Avonds werd er een complot gesmeed om het aanwezige vrouwvolk af te schudden. Alleen bikkels naar de dumpstore! Martijn mocht ook mee.

 

 

Terwijl Erik zichzelf stond te wurgen in een poncho pasten Eelke en Henk wat kisten omdat zij geen loopschoenen hadden. Ferry ging op zoek naar een rugzak en Martijn en Dirk vormde wat extra ballast op Eelke zijn rug: "Je past die kisten perfect! Je komt er de eerste keer altijd wat moeilijk in hoor!" Terwijl Stok zijn erotische fantasiën de loop liet gaan op een combinatie van aldaar verkrijgbare handboeien en een van de verkoopsters zochten de andere bikkels wat army-bisquits bij elkaar. Ferry verkende de aldaar beschikbare slaapgelegenheden.

 

Nadat alle uitrusting was binnengehaald begon een slentertocht door Alkmaar, zodat Eelke en Henk in hun nieuwe kisten alvast wat blaren op konden lopen. En dat alles voor een stukkie klitteband en een rits voor Ferry zijn slaapzak...

 

 

Deel één van de voorbereidingen was alvast achter de rug. Nu alleen nog wat oefenen met het lopen. Team alfa had als eerste de plannen opgevat om te gaan oefenen, maar zoals gewoonlijk was dat weer een geheel in de eigen belevingswereld van Stok onstaan en wisten de andere teamleden daar eigenlijk niets van af. Team bèta (in den beginne waren daar nog Eelke Ferry en Martijn, later werd Eelke ingeruild voor een van de gespleten persoonlijkheden van Henk) was eerder met een looptraining. Deze werd in nog steeds onbekende richting gestart en reeds bij de eerste afslag liet het richtingsgevoel van alle leden hen in de steek. Dit resulteerde in een blaar van oneindige afmeteingen op het hielvlak van Eelke die hiermee bewees noch Ardennen noch bossen nodig te hebben om zijn voeten volledig naar de sodemieter te helpen. Eelke moest vanwege dit euvel de titel Bikkel-der-flatbikkels jammerlijk aan zich voorbij laten gaan. Dat team alfa een stuk schuurpapier in het hielvlak van de kisten van Eelke had gelijmd mag slechts een toevalligheid heten.

 

Team alfa besloot na lang aarzelen ook tot training over te gaan. Een trip op en neer naar Hengelo liet zien dat training voor deze bikkels echt overbodig was. Onderweg werd er op de handen gelopen, gehinkeld, er werden sprintjes getrokken en men sprong over sloten om toch de uitdaging een beetje te voelen. Na al deze praktijken geen blaar te bekennen. Dat kan natuurlijk ook komen omdat het team de tent een kilometer van de Campus in de berm van de weg opzette en 3 kwartier later terugkeerde naar de Campus aldaar bewerend dat ze het traject snel afgelegd hadden.

 

 

Op de dag voor het vertrek was er afgesproken in Schiedam bij Paula om de volgende ochtend vanaf daar te vertrekken. Maar eerst dienden de laatste boodschappen gedaan te worden. Een kratje Palm en andere elementaire benodigdheden. Terwijl Martijn en Ferry het aantal kubieke cm jam per bisquit stonden te berekenen zorgden de anderen voor de nodige spullen. Aan de kassa werd na kort overleg vastgesteld dat 1 linnen tasje voor 60 kilo boodschappen misschien toch wat optimistisch geweest was. Na een korte succesvolle speurtocht naar wat goede dozen besloten we ze met rust te laten en de booschappen in kartonnen dozen in te laden en mee te nemen.

 

Buiten de winkel werd na een tweede beraad geconcludeerd dat het wellicht ook handig geweest was om wat andere kleine boodschappen die ook nog gedaan dienden te worden wellicht beter vooraf gedaan hadden kunnen worden. Martijn en Eelke trokken Schiedam in met een kratje palm op zoek naar een opener... nee, wat boodschappen. De rest vertrok richting Paula met de af en toe ietwat zware dozen, maar de dozen met boodschappen vielen wel mee...

 

Terwijl team alfa de laatste spullen inpakten arriveerden ook Eelke en Martijn lallend met de inmiddels wat lichtere krat en de rest van de booschappen. Nadat we Eelke hadden overtuigd dat hij maar beter de trein veilig naar huis kon nemen kon het feest beginnen: een veel te vaak op TV vertoonde Bruce Lee film met hier en daar een stuk taart en bier met daarin drijvende stukken plafond. Siroop combineert daar trouwens ook erg goed mee.

 

Er ontstonden al snel discussies over elkaars uitrusting. "Wij (team bèta) hebben kaarten bij, wat hebben jullie eigenlijk bij jullie als amusement?" Stok: "Ik heb vaseline gekocht..." En zo ging het de hele avond door.

 

 

De volgende ochtend werd er vroeg vertrokken vanaf Paula d’r huis richting station Schiedam Nieuwland. "Martijn, als je die slaapzak zo voor je hebt hangen breek je daar in de Ardennen toch waanzinnig je nek!" Terwijl Martijn vakkundig zijn nek 3 keer brak over wat stoeptegels verklaarde hij dat dat wel mee zou vallen. Terwijl Ferry liep alsof hij zijn postronde in recordtijd moest afronden besliste de rest op enige afstand daarachter dat we de trein dan maar krapjes zouden halen. Reeds uitgeput van de wandeling naar het station stortten we vermoeid in de trein neer op de banken. Een voorstel ons kamp op te slaan op de Coolsingel werd al geopperd.

 

 

Eenmaal op R’dam CS werd toch maar besloten naar de loketten te gaan om een kaartje te kopen richting de Belgische grens om vanaf daar door te kunnen reizen naar les Ardennes. Bij het loketten dwongen we met fysiek geweld zoveel mogelijk korting af (och, het was best een aardige kerel achter dat loket) en we bestormden de internationale trein richting Paris Nord van een half uur eerder dan gepland. "Deze plaatsen zijn gereserveerd, laten we hier maar gaan zitten!" "Nee, we kunnen beter die minder comfortabele plaatsen daar nemen, die zijn namelijk ook gereserveerd, dan moeten we te Rosendaal tenminste opstaan." Na een kwartier wisselen van plaatsen en het aan de kant meppen van internationale klappen ontvangende (Hier, pats! Cela, whopp! Da, klünt! Verdammt noch mal! Dof!) railtenders vonden we (ongeveer ter hoogte van Brussel Noord) wat vrije plaatsen. In Brussel Noord stapten we over op de trein richting Dinant. Aldaar namen we de bus richting Givet.

 

In Givet zochten Martijn en Jeroen uit via een touch-screen computer wat de reis richting Vireux zou kosten. Terwijl de rest kaartjes kocht aan het loket ondervonden Jeroen en Martijn waarom zo’n ding touch-screen en niet hit-screen heet: slaan gaan die dingen van kapot. Wegvluchtend van de rokende kaartjescomputer vonden we de juiste trein en voor we het wisten waren we in Vireux aangekomen.

 

Wat is het eerste wat je doet als je in zo’n dorpje aankomt? Een café zoeken natuurlijk. En terwijl we aan een pintje zaten verbaasden Martijn en Ferry zich nog over de schaal van onze kaarten. "Als die afstanden allemaal zo kort zijn dan wordt dit echt een makkie!" We zouden ze later nog wel anders horen piepen.

 

 

Na zich fix moed ingedronken te hebben vertrok team alfa richting hun eerste kampeerplaats. Nauwkeurig werd de kaart bekeken en er werd besloten de route langs de Maas te volgen omdat deze allicht het mooiste zou zijn. Na ongeveer 50 meter langs de Maas gelopen te hebben corrigeerden ze deze fout omdat de route zich enigzins onder water begon te begeven. Slechts 20 meter tegen een supersteile Maas oeverwal: een goed begin is het halve werk.

 

Terwijl team alfa de valse honden van zich af sloeg bereikten ze de randstad van Vireux. Aldaar bleek dat de route die thuis gepland was rechtstreeks door de voortuin van een wel heel erg privé vilagebeuren leidde. Dan maar een andere route. En zo kwamen de drie bikkels midden tussen de kleine meisjes op de manege terecht. "Kleine meisjes, kleine meisjes", schreeuwde Henk terwijl hij kwijlend er op af stormde. Onder toezicht van Jeroen en Erik mocht Henk even zijn gang gaan, maar niet te lang, want dat betekende alleen maar vertraging. Henk stonk nog uren naar de aldaar aanwezige paardestront.

 

Stok merkte heel snugger op toen ze hun weg vervolgden: "We hoeven alleen het pad maar rechtdoor te volgen... makkie!" Okee, strak plan... alleen... WELK pad. Een wir war van aanwezig paden zorgde voor verwarring onder de leden van team a. Op het kompas lopen had ook weinig zin: van de paden kon je niet af  vanwege de bramen. Na een kort overleg werd unaniem besloten: we gingen de verkeerde kant op.

 

Team alfa kwam na een korte wandeling terecht bij Fontain aux charmes, een bron in het midden van het bos. Terwijl Henk op niet al te lange afstand met zijn urine de zuurgraad in het grondwater probeerde op te krikken, genoten Jeroen en Erik van het vers stromende water. "Het smaakt wel wat zurig!’ merkte Erik op. Jeroen merkte er niets van, maar later op de route zou Jeroen volledig hallicunerend op de rand van een afgrond op de been moeten worden geholpen door Henk en Erik.

 

 

Na een korte analyse van de kaart werd de conclusie getrokken dat de prijs/kwaliteitsverhouding van de kaart aan alle kanten scheefgetrokken geweest moest zijn, want wij konden niet vinden waar we ons bevonden. "Rechtdoor dan maar!" gaf Henk als deskundig advies. "Volgens mij kunnen we beter Windows 95 opnieuw opstarten, dat helpt altijd!" reageerde Erik adrem. We kozen een donkere doorgang tussen de dennebomen door en belandden zowaar weer op de route.

 

Het werd later en later en er werd besloten een plaats te zoeken om te overnachten. We kwamen tot dat besluit ondanks dat het nog maar 16.00u was, omdat we -megabikkels als we zijn- anders team bèta wel heeeeel erg in de pan zouden hakken. "Laten we doorlopen tot dit punt," zei Jeroen terwijl hij wees op de rand van de kaart. Na een democratisch overleg besloten Henk en ik dat we iets dichterbij neer zouden strijken.

 

Terwijl het uitgekozen overnachtingspunt in zicht kwam bedachten we ons dat we ook nog een markering achter dienden te laten. Het was namelijk dat het andere team (wellukuh anderuh?) het aangebrachte symbool/signaal bij thuiskomst bevestigde zodat er bewezen werd dat men in aanmerking mocht komen voor de bikkel der bikkels titel.

 

Terwijl Jeroen een hoopje uitwerpselen wilde neerlegen bij wijze van markering, zochten Erik en Henk naar wat andere oplossingen. "Ik kan jou wel even voor een auto gooien, dat ongeluk is morgen vast nog zichtbaar!" opperde Henk. We besloten een snelverband om een slagboom te leggen (spin off van de brainstorm sessie).

 

Terwijl we onze weg vevolgden door de woeste wildernis werden we regelmatig begroet door aldaar auto-wassende toeristen. Mischien was het er toch niet zo onherbergzaam als we dachten. Er werd besloten een beschut plaatsje te zoeken. Twee meter de bosjes in leek ons wel wat. Basecamp ‘bosjes-op-heuvel’ was operationeel.

 

Nu gaan we hout sprokkelen, zodat we een enorm vuur kunnen maken. Terwijl Erik een kruimelspoor uitzette om de weg niet kwijt te raken kwamen Jeroen en Henk met ladingen hout aangezet. Het zou een prachtvuur worden.

 

 

Terwijl het 10cm hoge vlammetje ons de nodige warmte verschafte constateerden we dat er wel erg veel rookontwikkeling plaatsvond. Aangezien we 2 meter van de bewoonde wereld leken te zitten onstond de zorg dat we misschien wel gesignaleerd zouden kunnen worden door de aldaar gevestigde boswachter. Terwijl wij ons zoet hielden met het idee dat de rook snel zou opstijgen en verdwijnen werd er door de neerwaartse luchtstroom langs de helling een mooie geconcentreerde rookwolk naar het midden van de vallei gestuurd zodat het daar leek alsof het halve bos reeds in vlammen was opgegaan.

 

Nadat het vuurtje niet leuk meer was werd er besloten tot slapen over te gaan. Voor de volgende dag stond er nog een fikse wandeling op het programma. Terwijl Henk zich insmeerde met anti-vries zetten Jeroen en Erik de tent op. "Een echte bikkel heeft geen tent nodig! Alleen ik maak nu nog kans op de titel bi-ba-bikkel!" riep Henk. Later in de nacht gleed Henk op de op zijn slaapzak ontstane ijslaag de tent binnen. "Ik hoorde allemaal beestjes, straks doen ze me wat!" Slechts na het voorlezen van een aantal verhaaltjes wilde Henk de slaap vatten. Jammer van de titel...

 

 

De volgende ochtend werd besloten dat na een snel ontbijt de tocht voor de overwinning in de halve finale zou worden ingezet. Er werd een avontuurlijke route uitgezet waarbij het nodige gevaar niet werd geweken: een beek (tja, je bent een held of je bent het niet)!

 

Allereerst diende nog een heuveltje te worden bedwongen. Nou ja, heuveltje, een stevig uit de kluiten gewassen helling. Nou ja, helling, een aardige rotshoop. Berg! Takkeberg! Klote! Dit lijkt de Mount Everest wel! Affijn, met het grootste gemak waren we aan de top beland.

 

Boven besloten we het kompas eens te raadplegen welke richting we dienden aan te houden. Dat werd snel bepaald! Rechtdoor! En bikkels als we waren gingen we rechtdoor, ondanks de steeds stijler wordende helling. Op een bepaald punt werd besloten om wat snelheid te minderen bij het afdalen maar wat bomen vast te houden, omdat 50% helling toch wel wat veel is. Met armen van een meter langer kwamen we beneden aan.

 

Poeh, dat zat er op. We besloten ons even op te frissen, want Jeroen en Erik konden de penetrante zweetgeur van Henk niet langer verdragen. Om te voorkomen dat het hele beekje zou uitsterven en er voor Erik en Jeroen geen was water meer zou zijn, besloot Henk als laatste te gaan. Heerlijk. Met een praktisch flesje wist Erik vers drinkwater tevoorschijn te toveren. "Met deze oplossing is het water goed drinkbaar." Als je niet moeilijk deed over een chloorvergiftiging meer of minden dan was dat daadwerkelijk het geval.

 

 

Terwijl gestart werd aan de volgende beklimming nam Henk nog wat foto’s. Erik had het fototoestel aan Henk gegeven omdat hij verwachtte dat hij bij de afdaling aan de andere kant van de berg zijn tas eerst zou laten vallen alvorens hij er achter aan sprong. "Dan zou het toestel wel eens kunnen sneuvelen!" Terwijl Erik onderaan de heuvel de scherven van de gaslamp uit zijn slaapzak trok konden Jeroen en Henk genieten van een rustpauze waarin kon worden nagedacht over de oversteek van de levensgevaarlijke.....BEEK!

 

"We zoeken een punt waar het niet al te diep is en dan steken we gewoon over!" aldus Jeroen. "Onze schoenen zijn hoog genoeg!" opperde Erik vol goed moet. "Het stroomt anders wel wat hard jongens," zei Henk voorzichtig.

 

Aangekomen bij de plaats waar het dan diende te gebeuren zagen we dat het toch om een serieuze beek ging. Jeroen ging voorop. De rugzak hield hem in balans. Echter keek hij in het heldere water de toekomstige ondergang recht in de ogen: algen... De stenen waarop we moeilijk stonden te balanceren waren rijkelijk voorzien van een laag algen waardoor ze spekglad werden. Plons, daar stond Jeroen met zijn schoen onder water. "Wat moet ik doen?" riep Jeroen terwijl hij achterom keek en zag dat de weg terug verperd was door het acrobatische duo Halsbrekende Henk en Enkelvouwende Erik. "Ja, loop nu maar door, nu zijn je schoenen toch al nat!" riep Erik terwijl hij z’n enkel nog eens dubbel vouwde.

 

 

Natte schoenen, het ergste wat je kan hebben als je een lang stuk moet lopen. Zelfs bikkels vrezen hiervoor. Maar Jeroen zette zijn tanden op elkaar en plonste zijn stelten door de beek en bereikt de overkant. Met een trapezestunt belandden Erik en Henk weer op de kant (geen applaus).

 

Henk had een aardige suggestie (ah nee, niet weer suggesties...): "We doen onze schoenen uit en stropen onze broek op. Dan blijft alles droog! De beek is maar knie-diep." Hij was vergeten te zeggen dat de temperatuur van de beek in april onder het vriespunt ligt en dat je voeten in dergelijk koud water voor ALLES gevoelig zijn. Erik hoefde het slechts te bekopen met een snee in de voetzool. Bikkels voelen geen pijn! Dat deed dus erg veel pijn!

 

Na een tijdje soppen in de schoenen begon de damp uit zijn schoenen Jeroen naar het hoofd te stijgen en wilde hij hoe dan ook een hapje eten op "dat mooie plekje daar op die rots". Het tikken van dit verslag gaat nog moeizaam door alle doornen van de bramenstruiken, maar het WAS me toch een mooi plekje! Henk en Erik waren al bezig met vervloekingsrituelen toen Jeroen zijn verontschuldigingen aanbood. "Nou, voor deze keer dan Jeroen!" De sfeer was nog steeds perfect dus... 

Na nog twee uur bikkelen kwamen we aan in Felenne. Beschaving... waar beschaving is zijn gebouwen... waar gebouwen zijn, zijn cafés... waar cafés zijn is bier... waar bier is zijn Ferry en Martijn... Helaas moesten we het bier met z’n 3n opdrinken, want Martijn en Ferry arriveerden pas twee uur later met de meest stoere verhalen.

 

Er werd gezocht naar een plaats om een kamp op te slaan. Er werd een mooie plaats gevonden, maar nadat de plaatselijke wandelvereniging onze tent had platgelopen kregen we toch sterk het vermoeden dat we iets te dicht aan de rand van het dorp stonden. Er werd een betere plaats gevonden, diep in de bossen. Of we de weg ooit nog terug konden vinden wisten we niet, maar beschut zaten we zeker.

 

Er dienden wat stenen verzameld te worden voor het kampvuur. Terwijl Martijn zei door zijn rug te gaan bij het tillen van een kiezelsteentje kwam de rest met blokken graniet aangesjouwd. Zoveel mogelijk droog hout werd in de ring van stenen gelegd en de fik kon d’r in!

 

Tijdens het eten kwamen de verhalen van team bèta boven water. "We waren omringd door wel 30 wilde zwijnen! Mannetjes! En ze hadden enorme slachttanden!" Jaja, tuuuuuurlijk.

 

Jeroen trok voor de zoveelste keer zijn struik-blik aan gort zodat hij het weer met zijn tanden moest openen. "Jeroen, je moet ook eerst de gebruiksaanwijzing van zo’n blik lezen. Dat openen is niet zo makkelijk als het lijkt!"

 

 

Na een fix aantal koppen soep sloeg de vermoeidheid van de dag als een hamer op de hoofden van de bikkels en team bèta. Er werd besloten te gaan slapen.

 

Jeroen en Erik kropen in alle luxe in hun tent. Henk, inmiddels overgegaan in een andere persoonlijkheid was nu officieel bikkel-af: hij zat bij team bèta en diende dan dus ook daar de nacht maar door te brengen. Nix meer verhaaltje lezen voor het slapen gaan, nix meer lekker warm in de tent! Aufgesaut!

 

"Wij hebben geen tent nodig! Wij zijn bikkels, wij slapen onder de blote hemel, zoals dat bij bikkels gaat!" schreeuwde team nul voor vertek naar de Ardennen. Nu probeerden ze hopeloos met wat takken een hoopje plastic bij elkaar te houden om de kou en nattigheid maar buiten te houden. "Het plastic blijft niet bij elkaar zitten!" "Ik zei toch dat dat seal-apparaat alleen op boterhamzakjes werkte!" Wij gniffelden vanuit ons tentje.

 

De volgende ochtend werd Henk (vanwege een zeer sociaal schaarsteprobleem) een klont broodbeleg in de handen geduwd. "Eet maar fijn op m’n jong, daar wordt je groot en sterk van!" zeiden we in koor. Henk was blij met het beleg, anders had hij droog brood moeten eten vanwege de kubieke cm jam tax van team bèta.

 

 

Martijn hielp team Alfa even op weg door aan te wijzen op de kaart hoe er gelopen diende te worden. "Echt, het KAN niet missen!" Na het niet te missen plekje volledig gemist te hebben kwamen we weer op de gewenste route.

 

Het was zaak de markering achtergelaten door team bèta te vinden. Zij hadden een perfect omschrijving gegeven waar die diende te zijn, ware het niet dat dit alles in spiegelbeeld geinterpreteerd diende te worden aangezien wij van de andere kant kwamen! Er werd verteld dat hier bij de uitleg rekening mee gehouden was... niets bleek minder waar.

 

Het begon al met aan welke kant van het hek het markeringspunt zou staan. Na lang zoeken aan de aangewezen zijde besloten Erik en Jeroen toch maar over het hek te gaan. "Er staat geen spanning op de draden hoor, wij hebben het getest!" aldus team B. Nou, als dat geen spanning was, dan spronk er zeker een vonk van verliefdheid over tijdens het contact met het schrikdraad! Maar goed, het markeringspunt werd gevonden.

 

Nu die wilde zwijnen nog zien te vinden. Ze waren nergens te bekennen. Dat werd later met enige overmaat gecorrigeerd. We kwamen er na een aardige wandeling eerst enkele tegen die ons pad met een stormram-vaart kruisten.

Na een korte discussie welke kant we op moesten lopen zagen we op de kaart dat we het noorden aan moesten houden. Dat was vrij eenvoudige, want er was een brede doorgang door het bos gemaakt, omdat er boven ons hoogspanningsleidingen liepen. Op naar het noorden dus!

 

 

Op een gegeven moment zag Jeroen aan zijn rechterhant een zendmast op een bergtop. "Moeten wij daar niet heen? De kaart zegt van wel!" Maar het noorden was recht deze brede gang door! Toen we onder de hoogspanningsleidingen vandaan liepen zag team alfa het noorden zich enigszins bijstellen richting de zendmast. Een beetje basiskennis natuurkund had ons natuurlijk kunnen vertellen dat alleen enorme sukkels een kompas geloven onder een dergelijkl sterk elektrisch veld... Echte survivers...

 

Een hele grote groep wilde zwijnen dienden we nog te passeren alvorens we richting slaapplaats konden gaan. Gelukkig waren die beesten nog effe een graadje dommer dan team alfa, zodat we ze met rustig blijven (sjeezus Jeroen, kijk uit! Hij pakt je!!!! O jee Stok, die slachttanden steken al in je rugzak!!! Rennuhhhhh!) ze mooi om de tuin konden leiden...

 

Jeroen zag weer eens een mooi plekje bovenaan een berg. Daar zouden we ons kamp opslaan. Als we hadden geweten dat je een gevorderden klimdiploma nodig had om boven te komen dan hadden we een ander plekkie uitgekozen. Maar we stonden werelds!

 

 

De volgende ochtend vertrok team alfa naar Ham-sur-Meuse omdat ze zo ver voor op schema lagen. Daarna zijn we bovenlangs via Aubrives naar Vireux gelopen en nog kwamen we als eerste aan. Toen team bèta ook aankwam bleek dat dat team beautyfarm achtige praktijken had toegepast (terwijl er eerst commentaar werd geleverd als mensen hun tanden al poetsten) om de ranzige lichaamsgeuren en vette haren enigszins te verstoppen. 

 

 

Martijntje bleek een beetje ziekjes en besloten werd maar te vertrekken naar Nederland, omdat het doel van een volgende overnachting wel een beetje zoek was. We gingen nog even naar de supermarkt voor alle zekerheid (bier voor onderweg?) en daarna op de trein. Voordat we in België de bus inkonden moesten we eerst nog wat lokale zwervers van ons afmeppen.

 

 

Na de busrit konden we de trein in en op naar R’dam. Daar splitste team alfa op. Van les autres bikkels is verder niets meer vernomen. Al met al is team alfa wel de grote winnaar te noemen!!! 

 

Maar goed, na al dit ge-hike kun je maar beter teruggaan naar de 30B-homepage!